Anastasia

Bir yumurta kabuğunun ince duvarlarına saklanır düşüncelerin, kırılgan ve sessiz.
Ana rahminde yankılanan o derin huzur, tıpkı çocukluğunun kuytularında kaybolmuşçasına tanıdık
gelir. Zorluklar seni sararken,
Ve her şey sanki seni bastırıyor gibi hissettiğinde,
O en güvenli sığınağa,

İçindeki huzurun yuvasına dönme isteğini duy.
Dış dünyanın gürültüsünden uzak,
Kendini bulacağın, içindeki gücü yeniden hissedeceğin,
O güvenli sığınak… Yuva.
Kapalı gözlerinin ardında geniş bir dünya… İçindeki karanlık mağaralara ışık taşımayı gerektirir kendini
bulma. Herkes susarken kendi sesine kulak ver, suskunluğun derinlerinde fısıldar ruhun, sahi SEN
KİMSİN! Toprağın, köklerin ve sarmaşıkların sana fısıldadığı sırları duy, anla. İmaresi orda saklı
yeniden dirilişin.
Sığınağına dönmüş içinde kendini ararken bir sokakta kaybolur gibi, hiç bilmediğin şehrin en güzel
yerini bulur gibi keşfet kendini.
Her köşe başında, her kırılan kabukta, yeniden doğ! Ve her zor anın ardından,
her düşüşte biraz daha güçlenerek,
yeniden var ol. Var ol, kendini yeniden doğur, Var et!