MEVA

Onca zafer doyuramadı  mı ruhunu? Neden gözlerindeki hüzün, başardın.... Senden bekleneni; hatta ötesini defalarca yaptın. Mükemmel olmadığını mı fısıldadı içinde ki tatminsiz; her bir kımıldanışında hata arayan dedektif. Dünyanın sahte dertlerine mi kapıldın yoksa, kanatlanamadı ruhun, bir yusufçuğun kanadına medet umudun. Yüzüne gelip oturunca hayatın katmanları hepsi anlamını yitirir,senin dert edindiğin ona gülümsemeyi getirir. Tüm bilgeliği ile orada aktarırken hayatın manasını, bir çocuğun şaşkın arayışında yeni manalar belirir... Sığınacak yerindir o tatlı gülümseme ve yeni keşfedilmiş mutluluklar senin çoktan unuttuğun. Önünde serili çözümü; üç nesil ile hayat kaosunun. Küçüğün hevesli arayışını içinde yeniden bul, hiç büyümeyen o tarafını sar sarmala, gülüp geçtiğin öğütleri hatırlayıp gününe harmanla. Hayatın manasızlığında  kendi anlamını bul...  Gerçek zaferin budur, koş, harmanla, hevesini yeniden harla, Korkma! Kaybetmek yok! Sana yine sensin Meva...

​