Okyanus

bırak kendini derinlerinde….Her düşüş bir katman daha içe, her yükseliş bir kavança seyir halinde..
ellerinle karanlığı yırtarken dök tüm korkularını saçlarından.. derinlerde süzülürken çoğal, sıyrıl
geçmişinden…tüm rollerinden… Evrenin en gizli sırlarını duyan, hisseden, anlayan kadim bir ses gibi,
içine doğmuş bilgiyle, her harekette kendini dinle…. inşa et yeniden..
Cesur olman gerekmez…
..tüm ‘kabul’leri, tüm ‘olman gerekenleri’ geride bırakıp, sadece olduğun şeye soyunmak.. Zerafetle
süslenmiş maskeleri çıkarmak,
İçindeki pusulanın sesine güvenmek,
Kendine inanmak…
Tıpkı çocukken inandığın gibi tüm hikâyelere,
Şimdi de inan kendi hikâyene
Işığa doğru süzülen saç tellerin değil sadece,
kutsa geçmişte kaybolan tüm parçalarını..
Karanlık suların içinden çıkarken,
Her düşüş aslında bir doğuş.
Unutma…
masallarda ormanda yolunu kaybedenler, hep en doğru yolu bulanlardır.
Canavarları yenen, hep küçük ama inatçı kahraman...
Sen kendi masalının kahraman

Sen o efsanevi küllerinden yeniden doğan
sessiz bir devrim gibi görmeden gör kendini...duymadan dinle o eşsiz benliğini.. bir “an” sonrası için
her şey..
Yaşa suya yazmışsın gibi her şeyi… aksın ruhunda ruhun da okyanusta..