Dilara

ne su, ne gökyüzü kalır ayrı… Bir damlanın denizi sakladığı gibi, bir bedende saklı duran sessiz sonsuzlukta…

Ruhunun kıyısında başlar senin dansın… şeffaflığın içinde taşırsın gücünü…ne su ne gök tutabilir saydam ruhunu…

dalgaların izlerini yok sayma sende bıraktığı…ve yol alırken senin kendinde bıraktığın izleri…

… varlıkla yokluk arasında, sûkut ruhunda bir nihavent edasında …özgür bırak salınsın bedenin...

Bazen hiçbir şey yapmadan, yalnızca ‘olmak’ bile bir direnişmiş zamanın akışına karışmadan….

ruhun derinliklerinde yalnızca ‘olmak’ var ya, kainatla sessiz bir uyum içinde durmak… tüm fırtınalara rağmen kendini korumakmış.….akıntı seni nereye taşırsa oraya gitsin hayat—

bazen kaybolduğunu sandığın yer, aslında doğduğun yerdir..

Göğe yücelttiğin renkler gibi aşkın en saf haline uzat elini…‘yoklukta varlık, kırılganlıkta güç’ ol…kalbinin ritmini evrenle uyumla.. bazen yavaş bazen hızlı...savur saçlarını... sevgiyle sar yüreğini..

“Her nefesin bir nota, her hissin bir müzik…

Bugün kalbinle evrenin aynı şarkıyı söylediğini duy..”